Bij het tabblad ‘Lore’ vind je de kruiden met zowel het ‘Traditioneel gebruik’, als de ‘Overlevering en symboliek’ van elk kruid en de oorsprong ervan.
Bij het lezen van oude kruidenverhalen is het nuttig om drie lagen uit elkaar te houden:
1. Volksgeloof
“Deze plant beschermt het huis.”
Dat vertelt ons iets over de cultuur en overtuigingen van mensen.
2. Traditioneel gebruik
“Deze plant werd gebruikt als thee tegen bepaalde klachten.”
Dat vertelt ons wat mensen historisch met de plant deden.
3. Wetenschappelijke werking
“Onderzoek laat zien dat een bepaalde stof in deze plant een bepaald biologisch effect heeft.”
Dat is een afzonderlijke vraag die met modern onderzoek moet worden onderzocht.
Die drie zaken kunnen naast elkaar bestaan, maar zijn niet hetzelfde.
Een mooi voorbeeld is salie: de historische bronnen documenteren zowel culinair als traditioneel medicinaal gebruik en zelfs ceremonieel gebruik bij de Romeinen. Dat maakt de culturele geschiedenis interessant, zonder dat iedere historische geneeskundige claim daarmee automatisch bewezen is.
Voor mensen uit de middeleeuwen was de natuur bovendien geen verzameling losse objecten. De vorm, geur, kleur en bloeitijd van een plant konden volgens de signatuurleer aanwijzingen geven over de bijzondere eigenschappen ervan. Het Sint-Janskruid is daar een prachtig voorbeeld van: de gaatjes in de bladeren werden in sommige tradities gezien als sporen van de duivel, terwijl ze in werkelijkheid natuurlijke oliekliertjes zijn.